วันพุธที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2555

อายให้ถูกเรื่อง

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มท้อง 5 เดือน ท้องเริ่มใหญ่จนใครเห็นก็รู้ว่าเธอกำลังตั้งท้อง ทุกวัน เธอยังต้องพึ่งรถไฟฟ้าไปทำงาน และแทบไม่มีใครลุกให้นั่งเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง มีสุภาพสตรีร่างท้วมนิดๆ ลุกให้เธอนั่ง ในชั่วขณะนั้นเอง คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจเธอ "ผู้หญิงคนนี้แค่ท้วม หรือกำลังมีน้องเหมือนเธอ"

เธอจึงเอ่ยปากถาม และคำตอบก็ตรงตามคาด ผู้หญิงคนนั้นตั้งท้องได้ 2 เดือนแล้ว แต่เธอบอกว่ายินดีลุกให้นั่ง เพราะเข้าใจหัวอกคนท้องดี ตัวเธอเองเพิ่งท้องอ่อนๆ ยังพอจะยืนได้ แต่ท้อง 5 เดือนแบบนี้น่าจะได้นั่งมากกว่า ไม่สมควรยืนโหนราวให้กระเทือนน้องในท้อง

อืม...รู้สึกอึ้งนิดๆ คนสมัยนี้ใจร้ายขึ้น หลายคนบอกว่า คนทำดีน้อยลงเพราะกลัว "คนอื่น" จะมองตัวเองด้วยสายตาแปลกๆ กลัว "คนอื่น" จะมองว่าตัวเองดี กลัว "คนอื่น" จะมองว่าสร้างภาพ

ถือเป็นเรื่องแปลกมากที่คนเราจะ "อาย" เมื่อทำความดี
หรือรู้สึกเป็น "ตัวประหลาด" ท่ามกลางผู้คนหมู่มากที่นิ่งเฉย

การที่คิดแบบนั้นก็เท่ากับทำลาย "ตัวสร้างสุข" ชัดๆ เพราะการทำดีเพียงเล็กๆ น้อยๆ อย่างลุกให้เด็ก คนชรา หรือผู้หญิงท้องนั่ง มันไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง รอยยิ้มหรือคำขอบคุณที่พวกเขามอบให้อาจตีค่าเป็นราคาไม่ได้ แต่มันอาจทำให้คุณอิ่มเอมใจไปทั้งวัน

หลายคนมักพูดเสมอว่า อยากให้โลกน่าอยู่ขึ้น อยากเห็นสังคมที่ดีขึ้น เราจะไปเรียกร้องให้ใครทำเรื่องใหญ่เรื่องดีที่เปลี่ยนแปลงโลกได้ไง ในเมื่อเรายังไม่กล้าที่จะทำเรื่องดีๆ เล็กๆ น้อยๆ

อย่าอายที่จะทำความดี แต่จงอายที่จะทำเรื่องชั่วช้า
โลกอาจไม่ได้น่าอยู่ขึ้นทันที แต่ใจคุณจะปิติขึ้นทันตาเห็น

วันอังคารที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2555

Say "No" to Chinese

เป็นการตลาดแบบฆ่าตัวตายชัดๆ เมื่อดีไซเนอร์ดังชาวฝรั่งเศส เธีรยร์รี่ กิลิเย่ (Thierry Gilier) เจ้าของแบรนด์ Zadig & Voltaire ออกมาประกาศว่า โรงแรมใหม่สุดหรูของเขาที่เตรียมจะเปิดให้บริการที่กรุงปารีสในปี 2014 จะไม่ต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวจีน

ที่เฮียแกออกมาพูดแบบนั้นคงจะเป็นเพราะชื่อเสีย (ง) ของนักท่องเที่ยวจากแดนมังกร ที่ออกจะมีพฤติกรรมสุดระห่ำ ออกแนวกักขฬะในสายตาของพวกผู้ดีตีนแดง คงเกรงว่าจะทำให้เหล่าคุณหญิงคุณนายฝาหรั่งต๊กกะใจจนไม่กล้ามาใช้บริการ

แต่ประกาศไปได้ไม่กี่วัน ก็ต้องรีบแจ้นออกมาขอโทษขอโพยยกใหญ่ ต้องกลืนน้ำลายตัวเองดังเอื๊อกๆ ที่ดังจากกปารีสไปถึงปักกิ่งเลยก็ว่าได้ อุเหม่! ปัจจุบันใครๆ ก็ต้องยอมรับว่า นักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักสมัยนี้มีแต่ชาวแดนมังกรทั้งนั้น อเมริกาหรือญี่ปุ่นเองก็เข้าสู่โหมดเศรษฐกิจถดถอย ใช้จ่ายไม่คล่องมือเหมือนเมื่อก่อน ยุโรปยิ่งไม่ต้องพูดถึง จะล้มครืนอยู่รอมร่อ ต้องรัดเข็มขัดจนแน่นติ้ว

เฮียจะเปิดโรงแรมหรู สินค้าที่เฮียขายก็แบรนด์เนมหะรูหะเริ่ด ธุรกิจทุนนิยม บูชาเงินเห็นๆ เฮียต้องเอาใจพวกเศรษฐีสิ และยึดคติ "เงินคือพระเจ้า" ถ้าไม่รับนักท่องเที่ยวจากประเทศที่เจริญเติบโตทางเศรษฐกิจมากที่สุดในโลก แล้วเฮียจะสูบเงินได้จากไผ?

ที่สำคัญ มันแสดงให้เห็นเลยว่า เฮียเป็นพวก racist นะเนี่ย จะผิวขาว ผิวดำ ผิวเหลือง ผมดำ ผมแดง ผมทอง มันก็คนเหมือนกัน จะมาห้ามเฉพาะชนชาตินั้น ผิวสีนี้ได้ที่ไหน

อย่างเฮียน่ะเป็นพวก "arrogant" เย่อหยิ่ง อีโก้จัด ที่สุดท้ายก็ต้องกล้ำกลืนน้ำลายที่ตัวเองถ่มออกมา เสียหน้ามั้ยล่ะเนี่ย!

วันจันทร์ที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2555

Brothers สายสัมพันธ์พี่น้อง สงครามกับความรัก

ได้ VCD เรื่องนี้มาด้วยราคาแค่ 19 บาท ถูกมาก แผ่นแท้เอามาโละ คงเพราะเป็นหนังเก่าตั้งแต่ปี 2009 แม้จะคาดเดาเนื้อเรื่องได้จากภาพบนปก แต่ด้วยเครดิตของนักแสดงมากความสามารถ จะปล่อยให้นอนแช่ในลังได้ไง

ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้อง แซม พี่ชายผู้เดินตามรองเท้าพ่อ (โทบี้ แมคไกวร์) นาวิกโยธินที่อาสาไปประจำการในสงครามอัฟกานิสถาน กับทอมมี่ น้องชายเสเพล (เจค จิลเลนฮาล) ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างไร้ค่า เป็นแกะดำของครอบครัว แน่นอนว่าไม่ถูกชะตากับพ่อที่เป็นอดีตทหารผ่านศึกสงครามเวียดนาม และนางเอกของเรื่อง เกรซ (นาตาลี พอร์ตแมน) ภรรยานายทหารและคุณแม่ลูกสอง

เปิดฉากมาที่พี่ชายไปรับตัวน้องชายจากคุก ก่อนที่ตัวเองจะต้องไปประจำการที่อัฟกานิสถาน หนังก็เล่าเรื่องราวสงครามตามปกติ ฉายภาพชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ ความโหดร้ายของเชลยศึก ฯลฯ แล้วอยู่มาวันหนึ่ง วันที่ภรรยานายทหารทุกคนไม่อยากเจอ เมื่อเสียงออดดังขึ้นหลังจากสามีไปรบ เมื่อต้องเปิดประตูมาเจอนายทหารสองนายยืนรออยู่หน้าบ้าน พร้อมข่าวที่ไม่ต้องแจ้งก็รู้

เมื่อพี่สะใภ้ต้องกลายเป็นหม้ายลูกสอง น้องเขยย่อมรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบครอบครัวพี่ชายที่เขารักมาก แน่นอนว่าความใกล้ชิดอาจทำให้จิตใจเผลอไผลไปบ้าง แต่บางทีก็เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบจากความเหงา ซึ่งย่อมหยุดยั้งได้หากมีสำนึกผิดชอบ

เรื่องกลับตัดไปที่อัฟกานิสถานที่ปรากฏว่า แซมไม่ได้เสียชีวิตอย่างที่คิด แต่ถูกจับเป็นเชลยและได้รับความช่วยเหลือนำส่งกลับบ้าน

แต่พอดำเนินเรื่องมาถึงตรงนี้ปุ๊ป ก็รู้สึกว่าบทมันขัดๆ บอกไม่ถูก ดูจะไม่สมเหตุสมผลเท่่าไหร่ และโดยบริบทก็ไม่มีเหตุจูงใจมากพอที่จะทำให้จู่ๆ พอพี่ชายที่รักน้องมากกลับจากสงครามจะเกิดสงสัยว่า น้องชายแอบเล่นชู้กับเมียตัวเองหรือเปล่า

แค่น้องชายดูไม่เสเพลเหมือนก่อน แค่น้องชายพาเพื่อนมาช่วยซ่อมครัวใหม่ให้พี่สะใภ้ แค่ลูกๆ สนิทกับน้องชายมากขึ้น แค่นี้จะทำให้คนๆ หนึ่งที่ขึ้นชื่อว่ารักน้องชายและรักภรรยามากเกิดระแวงว่า คนสองคนที่เขารักมากจะสวมเขาให้เขางั้นเหรอ มันดูไม่มีเหตุผลเอามากๆ

ไม่ได้ติว่าหนังเรื่องนี้ไม่ดีนะ แน่นอนว่าคุณจะไม่ผิดหวังกับการแสดงของทั้งสามคนเลย พวกเขาถ่ายทอดออกมาได้ดีมากทั้งสีหน้าและอารมณ์ ระหว่างเรื่องก็แสดงให้เห็นปมในใจของตัวละครแต่ละตัว โดยเฉพาะลูกสาวคนโต (Bailee Madison) ที่คิดว่าใครๆ ก็รักน้องมากกว่า หนูน้อยคนนี้แสดงสีหน้าและท่าทางได้เก่งทีเดียวเชียวล่ะ

แต่ตัวบทต่างหากที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ลื่นไหล ไม่ทำให้เชื่อหรือคล้อยตามได้ว่า จู่ๆ ทำไมพี่ชายถึงลุกขึ้นมาสงสัยน้องชาย ถ้าปูพื้นมาก่อนว่าน้องชายมีใจให้พี่สะใภ้แต่ต้น หรือสามคนสนิทกันมากมาก่อน หรืออะไรก็ตามที่จะส่อให้เกิดความระแวงได้ ก็อาจกระชากอารมณ์ได้มากกว่านี้

ในแง่ของความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้อง ปมรักสามเส้า บอกตามตรงว่าเรื่องนี้ถ่ายทอดออกมาได้ไม่สุด และเทียบไม่ได้เลยกับ Addicted (2002) หนังเกาหลีเรื่องที่เคยเขียนไว้ในตอน ไม่มีใครรักคุณมากกว่าผม

วันอาทิตย์ที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2555

เรายังรักกันอยู่ไหม

เสน่ห์อย่างหนึ่งของภาพยนตร์เกาหลีคือ บทพูดน้อย ให้ผู้ชมเสพความละเมียดละไมและรับรู้ความนึกคิดเอาเองจากบุคลิกของตัวละคร บทพูดจะน้อยชนิดที่บางคนอาจไม่ชอบ บ้างบอกดูแล้วเครียด บ้างแอบเหน็บว่า "กลัวพิกุลจะร่วงรึไง"

ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ "สื่อเงียบ" บอกเล่าเรื่องราวของคนสองคนที่ชีวิตคู่ดูเหมือนจะมาถึงทางตัน ระหว่างที่สามีขับรถมาส่งภรรยาไปต่างประเทศ จู่ๆ ภรรยาก็เอ่ยว่า "ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายออก" บอกลากันแบบไม่ทันให้สามีตั้งตัว ฝ่ายสามีก็ได้แต่อึ้งเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร

แล้วก็ตัดฉากกลับมาที่บ้าน ในวันที่ภรรยาเตรียมเก็บข้าวของ ภรรยาเป็นสาวแวดวงการพิมพ์ สูบบุหรี่จัด ดูจากการที่เธอเดินไปเดินมา เก็บของเข้าๆ ออกๆ ก็พอจะบอกนิสัยของตัวละครตัวนี้ได้

ในขณะที่สามีคอยอยู่ข้างล่าง โทรจองร้านอาหารที่ภรรยาโปรดเพื่อรับประทานอาหารร่วมกันเป็นมื้อสุดท้าย ค่อยๆ ละเมียดละไมชงกาแฟให้หญิงคนรัก และช่วยเก็บแก้วคู่ชามชุดที่ภรรยามักนำมาใช้เฉพาะโอกาสพิเศษมาห่อแพ็คอย่างดี หวังจะให้เธอนำไปใช้ที่บ้านใหม่กับ "ผู้ชายคนใหม่" ของเธอ แค่นี้ก็พอจะบอกได้ว่าเขารักเธอแค่ไหน

หนังดำเนินไปอย่างเนิบช้า มีตัวละครหลักแค่สองตัว บทสนทนาไม่มาก แต่ดูก็สัมผัสได้ถึงความรักและรู้สึกได้ว่าระหว่างทั้งคู่ยังมีเยื่อใยกันอยู่

เรายังรักกันอยู่ไหม...ไม่มีใครถามออกมาตรงๆ แต่สัมผัสได้จากอารมณ์ของหนัง

บางทีนิสัยที่ต่างกันอาจทำให้ไม่ลงรอยกันบ้าง หรือการอยู่ด้วยกันนานๆ อาจทำให้รู้สึกชินชาจนน่าเบื่อ แต่นั่นอาจเป็นแค่อุปสรรค์ที่ทำให้ชีวิตรักสะดุดลงบ้าง

อุปสรรคก็เหมือนฝน ถึงฝนจะตก แต่เดี๋ยวแดดก็จะออก
"Come Rain, Come Shine" คือชื่อของหนังเรื่องนี้

โดยส่วนตัวชอบชอบพระเอก ฮยอนบินเป็นนักแสดงที่แสดงออกทางสายตาได้แสนเศร้าพอๆ กับลีบยองฮุน ส่วนนางเอก อิมซูจองก็แสดงอารมณ์ได้ดีเหมือนทุกเรื่องที่ผ่านมา

ไม่อยากชวนให้ดู เพราะหนังราบเรียบ พูดน้อยและค่อยๆ ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ไม่มีการสาดเสียงใส่กันเหมือนเมโลดราม่ายุคนี้ มักไม่ถูกจริตคนในยุคที่ชีวิตมีแต่ความรีบเร่ง ทุกอย่างต้องชัดเจนฟันธง

แต่หากคุณต้องการความละเมียดละไม อยากสัมผัสกลิ่นอายความรักที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงจะให้ผู้หญิงได้...ผู้ชายที่ "ดีเกินไป"...ก็อยากชวนให้ชม

วันพฤหัสบดีที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2555

ลาลิเบลา เมืองลับแลแห่งเอธิโอเปีย

เมื่อคืนบังเอิญเปิดไปเจอสารคดีเกาหลีทางช่อง KBS เลยได้รู้จักกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เมืองลับเลแห่งเอธิโอเปีย เมืองนี้ชื่อ ลาลิเบลา (Lalibela) เป็นเมืองเล็กทางตอนเหนือของประเทศ ได้ชื่อว่าเป็น holy land ดินแดนแห่งการจาริกแสวงบุญที่ชาวคริสต์ในแถบนั้นอยากจะมาสักการะสักครั้งในชีวิต

Lalibela เดิมทีชื่อ Roha แต่ต่อมาเปลี่ยนตามชื่อกษัตริย์ Gebre Mesqel Lalibela ในราชวงศ์ซักเว (Zagwe Dynasty) ที่ปกครองเอธิโอเปียสมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12–13 ตามตำนานเล่าว่า ตอนทรงพระเยาว์ เคยใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเยรูซาเลม เลยมีพระประสงค์จะสร้้าง New Jerusalem ที่เมืองนี้

พระองค์รับสั่งให้สร้างโบสถ์คริสต์ โดยให้ขุดพื้นดินโดยรอบลงไปเป็นหลุมลึก และสร้างโบสถ์ในหลุมที่สลักจากหินก้อนเดียว (monolithic rock-cut church) หลังคาจะขนานราบกับพื้นดิน น่าทึ่งมากที่เมื่อแปดร้อยกว่าปีก่อน คนโบราณมีวิธีสลักหินภูเขาไฟสีแดงจนกลายเป็นอาคารหลายชั้นได้ และไม่ใช่แค่อาคารเดียว ทั้งหมดมีถึง 11 หลังด้วยกัน แถมที่น่าทึ่งกว่าคือ ทั้ง 11 หลัง มีอุโมงค์ที่เดินเชื่อมถึงกันได้ amazing มากๆ!

อาคารทั้ง 11 หลังจะแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม (ดูแผนที่) แต่จะขอพูดถึงสถานที่หลักๆ ได้แก่ กลุ่มทางเหนือ Bet Medhane Alem ที่เชื่อว่าเป็นโบสถ์สลักจากหินก้อนเดียวที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในนั้นจะพบกางเขนศักดิ์สิทธิ์แห่งลาลิเบลา (Lalibela Cross)

สถานที่สำคัญอีกแห่งคือ Bete Maryam (St. Mary) โบสถ์ที่เก่าแก่ที่สุด ภายในโบสถ์ก็จะมีภาพวาด ที่สำคัญคือ ที่นี่เก็บความลับการสร้างโบสถ์นี้ไว้บนเสาหิน ที่ถูกคลุมด้วยผ้าเก่าโบราณและอนุญาตให้เฉพาะนักบวชเท่านั้นถึงจะเปิดดูได้ ถัดมาจะเป็น Bete Golgotha ในนี้จะเป็นสุสานฝังศพของกษัตริย์ลาลิเบลา บนกำแพงจะมีหินแกะสลักรูปนักบุญขนาดเท่าตัวจริง

ทางตะวันตกจะประกอบด้วย The Selassie Chapel และ The Tomb of Adam แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของฝั่งนี้คือ Bete Giyorgis (St. George's) ที่ดูจะสวยที่สุดและได้รับการดูแลดีที่สุด อาจเพราะเป็นโบสถ์ที่สร้างเป็นหลังสุดท้ายก็เป็นได้ บางคนถึงกลับยกตำแหน่ง "สิ่งมหัศจรรย์อันดับที่ 8 ของโลก" ให้เลย มหัศจรรรย์งานสร้างฝีมือมนุษย์โดยแท้

ฺโบสถ์นี้จะสร้างลึกลงไปจากพื้นดินราว 40 ฟุต และหลังคาโบสถ์ที่ขนานราบกับพื้นจะเป็นรูปไม้กางเขนกรีก (ดูภาพบนสุด) ว่ากันว่าสร้างหลังจากที่กษัตริย์ลาลิเบลาสิ้นพระชนม์ โดยพระชายาเป็นผู้รับสั่งให้สร้างเพื่อรำลึกถึงพระสวามี

หลังจากทึ่งกับความอลังการงานสร้างฝีมือมนุษย์แล้ว รายการก็พาไปชมวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองลาลิเบลา ที่นี่มีประชากรแค่หมื่นนิดหน่อย ดูจากสภาพต้องบอกว่าจนสุดๆ แมลงวันก็เยอะมาก พื้นดินดูแห้งแล้ง ถนนหนทางก็เป็นดินลูกรังเสียส่วนใหญ่ ดูแล้วไม่อยากเชื่อว่าสมัยก่อนจะเคยรุ่งเรืองมาก่อน อย่าลืมว่า เอธิโอเปียเคยเป็นแหล่งอารยธรรมอักซุม (Axumite Civilization) ที่ยิ่งใหญ่และรุ่งเรืองไม่แพ้ที่อื่น

ถึงจะดูยากจน แต่พวกเขาก็ดูจะมีความสุขกันตามอัตภาพ ชาวเมืองยังคงศรัทธาในศาสนา ที่น่าประทัีบใจคือ พวกเขาไม่ได้ภาวนาให้ร่ำรวยขึ้น หรือให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่กลับ "plead for peace" ขอให้โลกนี้สงบสุข

เลยนึกย้อนถามตัวเองว่า บ่อยครั้งแค่ไหนที่เราจะอธิษฐานแบบนั้น?

วันพุธที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2555

กรุงเทพฯ รถติดที่สุดในโลกจริงหรือ?

เห็นหลายสำนักโพสต์ข่าวนี้ ฟังแล้วก็ตะหงิดๆ ไม่อยากจะเชื่อ ตอนทำสำรวจ BBC คงลืมไปเมืองใหญ่ในจีน อย่างปักกิ่งเองก็เคยเป็นข่าว รถติดยาวเป็นร้อยโล หรือล่าสุดที่เซาเปาโลในบราซิล ที่ทุบสถิติรถติดยาวเหยียดถึง 180 กิโลกันเลยทีเดียว

โดยส่วนตัวเลยไม่เชื่อว่า กรุงเทพฯ จะขึ้นแท่นรถติดที่สุดในโลก ขอเข้าไปดูข้อมูลที่ BBC หน่อย แล้วก็ปรากฎว่า...

1 ชม ในกรุงเทพฯ เดินทางได้ราว 50-60 กม. ในขณะที่่ในมุมไบ ชั่วโมงครึ่ง-สองชั่วโมง เพิ่งขยับไปได้แค่ 18 กม. ในประเทศที่เจริญแล้วอย่างอเมริกา ที่เมืองออสติน เท็กซัส แค่ 3 กม. ยังใช้เวลาึเดินทางถึง 45 นาที มันแย่กว่าบ้านเราอีกนะ

คนที่นำข่าวนี้มานำเสนอเนี่ย อ่านข่าวครบถ้วนกระบวนความรึเปล่า ที่เขาเอ่ยถึงกรุงเทพฯ เป็นเมืองแรก ไม่ได้หมายความว่า Thailand's the worst นะคะคุณ!

แต่ฉันก็ยังยืนยันว่า ถ้า BBC ไปสำรวจเมืองใหญ่ในจีน กรุงเทพฯ ไม่ติด 1 ใน 10 หรอก ชัวร์!

อ้างอิง: http://www.bbc.co.uk/news/magazine-19716687

วันจันทร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555

The Flowers of War

เมื่อวานต้องเสียน้ำตามากมายกับภาพยนตร์ล่าสุดของจางอี้โหมว "The Flowers of War" (2011) ที่สร้างจากนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ Geling Yan 《金陵十三钗》หรือ The 13 Women of Nanjing ที่บอกเล่าถึงหนึ่งในเหตุการณ์ที่โหดร้ายที่สุดของประวัติศาสตร์จีน

ภาพยนตร์ของจางอี้โหวไม่ทำให้ผิดหวัง ทั้งภาพและการเล่าเรื่องทำออกมาได้สวยไม่แพ้หนังสงครามของฮอลีวู้ด แต่ภาพยนตร์เอเชียมักถ่ายทอดในแง่มุมที่ลึกซึ้งกินใจมากกว่า เรื่องนี้ก็เช่นกัน

ย้อนกลับไปปี 1937 สมัยที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองนานกิง เกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญผู้คนทั่วโลก ที่รู้จักกันในนาม The Rape Of Nanking หรือ The Nanjing Massacre ทหารญี่ปุ่นเข้ายึดเมือง เข่นฆ่าชาวจีนอย่างโหดร้าย ย่ำยีศักดิ์ศรีของชาวจีนเป็นว่าเล่น และที่สะเทือนใจที่สุดเห็นจะเป็นเหตุการณ์ที่ผู้หญิงชาวจีน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ สาวหรือแก่ ชาวบ้าน ครู หรือแม่ชี แม้แต่หญิงท้องก็ถูกทหารญี่ปุ่นรุมกระทำชำเรา ข่มขืนแล้วฆ่าทิ้งอย่างทารุณ

ภาพยนตร์เรื่องนี้เปิดฉากที่เด็กสาวกลุ่มหนึ่งพากันวิ่งหนีทหารเพื่อกลับเข้าโบสถ์ กลุ่มทหารที่สละชีพเพื่อปกป้องคนในชาติ สัีปเหร่อขี้เมาอเมริกันที่เดินทางมาฝังศพนักบุญ และกลุ่มหญิงงามกลางเมืองที่หนีเข้ามาพึ่งใบบุญของศาสนจักร

โบสถ์...สถานที่ที่น่าจะศักดิ์สิทธิ์และปลอดภัย

ทว่าในยามที่เกิดภาวะสงครามและท่ามกลางความโหดร้าย ไม่มีสถานที่ไหนปลอดภัยอย่างแท้จริง

และเมื่อชายขี้เมาที่จับพลัดจับผลูต้องกลายมาเป็นนักบวช หญิงกลางเมือง เด็กสาวไร้เดียงสาจำต้องมาอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน เผชิญกับศัตรูกลุ่มเดียวกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้สอนให้เรารู้ซึ้งถึงคำว่า สถานการณ์สร้างวีรบุรษและวีรสตรีอย่างแท้จริง คุณค่าของคนไม่ได้วัดจากวัยหรืออาชีพ แต่จากความเสียสละตัวเองเพื่อให้ผู้อื่นรอด

เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่แสนเศร้าอย่างน่าประทับใจ และย้ำให้รู้ว่า ไม่ว่าชีวิตจะผ่านมรสุมอะไรมา หรือชีวิตจะปลุกปั้นให้เรากลายเป็นคนแบบไหน แต่ลึกๆ แล้ว เมล็ดพันธุ์ความดีที่อยู่ในจิตสำนึกของมนุษย์จะแตกหน่อและผลิบานได้ แม้จะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม