วันจันทร์ที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2555

Gender-Shopping in HK

อ่านเจอข่าวน่าเศร้า "Mothers-to-be go gender-shopping in Hong Kong" หรือ "Moms-to-be in rush to HK for fetus sex tests before it's too late" อะไรกันเนี่ย!

ในประเทศจีน กฎหมายสั่งห้ามหมอไม่ให้ตอบคำถามยอดฮิตของคุณพ่อคุณแม่ว่า "Is it a boy or a girl?" บรรดาคุณแม่เลยต้องเช็คเพศลูกให้แน่ใจ แน่นอนอยู่แล้วว่า คนจีนย่อมต้องการทายาทสืบสกุล ในเมื่อรัฐบาลจีนอนุญาตให้มีลูกได้เพียงคนเดียว ครอบครัวย่อมปรารถนาจะได้ลูกชายไว้สืบสกุล พ่อแม่ย่อมปรารถนาจะเลือกเพศลูกล่วงหน้า

แต่ในเมื่อกฎหมายห้ามหมอจีนแผ่นดินใหญ่ตอบคำถามนี้ คำยอดฮิตที่ค้นหากันใน Google จึงเป็น "fetus sex identification" และคำตอบส่วนใหญ่ล้วนชี้มาที่ศูนย์บริการทางแพทย์ในเสิ่นเจิ้น ที่มีพรมแดนติดฮ่องกงทั้งสิ้น

ในเขตปกครองพิเศษเสิ่นเจิ้น จะมีบริการ "go gender-shopping" พาคุณแม่ไปตรวจเพศลูกที่ฮ่องกง แค่ห้าพันกว่าหยวน หรือประมาณสองหมื่นกว่าบาท (แต่ถ้าทารกในครรภ์อายุเกิน 8 สัปดาห์ จะต้องเสียค่าบริการเพิ่มอีกพันหยวน) ไม่กี่วันคุณก็จะรู้แล้วว่า ทารกในครรภ์เป็นเพศหญิงหรือเพศชาย ที่รับรองผลมากถึง 98% บางคลินิกรับประกัน 99.4% เลยด้วย

พ่อแม่จีนยอมจ่าย...จะได้ทันการ

จะได้ทันการ!

ใช่...จะได้ "terminate" หรือกำจัดเจ้าตัวน้อยในครรภ์ได้ทันก่อนจะลืมตาออกมาดูโลก!
...บนแผ่นดินที่ต้องการแต่ลูกผู้ชาย!

ก่อนหน้านี้ บรรดาแม่ๆ ยังบินไปตรวจเพศและคลอดลูก (หรือทำแท้งหากไม่ใช่เพศที่ปรารถนา) ที่ฮ่องกงได้ แต่ในอนาคตอันใกล้ จีนจะออกกฎหมายห้ามแม่ตั้งครรภ์เดินทางไปคลอดลูกที่ฮ่องกงแล้ว ฉะนั้น ยิ่งรู้ไว รู้แต่เนิ่นๆ ยิ่งทันการ!

ทุกปีจะมีทารกหญิงตายเพราะทำแท้งมากถึงล้านคน ไม่นับที่แจ้งว่าสูญหายอีกเป็นหมื่นเป็นแสน!

การทำแท้ง "ที่แม้จะเสียใจแต่ก็ต้องทำ" เพราะแรงกดดันจากนโยบายลูกคนเดียว และความเชื่อเรื่องมีทายาทชายไว้สืบสกุล จึงเป็นเหตุให้ประชากรชาย-หญิงในจีนไม่สมดุลอย่างน่าตกใจ และไม่สมดุลมากที่สุดในโลกด้วยอัตราส่วน ชาย 120 ต่อหญิง 100 คน (นี่ยังไม่น้บพวกชายเบี่ยงเบนนะ เร็วๆ นี้เพิ่งมีข่าว ชาย-ชายแต่งงานกันในจีนเป็นคู่แรก และเชื่อว่าจะมีตามมาอีกแน่นอน)

มันเป็นยังไงกันนะ...
มันเป็นยังไง...

อ่านข่าวแล้วมีแต่คำถามวนเวียนในหัว มีลูกสาวมันไม่ดีตรงไหน? สมัยนี้ผู้หญิงเก่งมากมาย สืบทอดกิจการก็ได้ แต่งผู้ชายเข้าบ้านก็ได้ มีเหตุผลมากมายสารพัดที่จะหยิบยกมาอ้างว่า ทำไมถึงไม่ควรทำแท้ง

กฎหมายเป็นสิ่งที่มนุษย์กำหนด มันแก้ไขได้ ถ้าอนุโลมให้ครอบครัวไหนที่มีลูกคนแรกเป็นลูกสาว สามารถมีลูกได้อีกคน แต่งานนี้จะเป็นหญิงหรือชายก็ต้องยอมรับแล้วนะ สองคนปิดอู่!

หรือถ้ากลัวปริมาณประชากรจะล้นโลก ก็เน้นนโยบายคุมกำเนิดสิ เรื่องอื่นยังห้ามกันได้เลย แถมสมัยนี้คนยิ่งมีลูกยากอยู่ อินเดียยังมีรับจ้างอุ้มบุญเลย ขึ้นทะเบียนเด็กไว้ให้ผู้ที่อยากมีลูกแต่ไม่มีมาขอรับเลี้ยงก็ได้ หรืออะไรก็ได้ที่จะทำให้คุณภาพชีวิตดีกว่านี้ และมีศีลธรรมกว่านี้

กว่าจะได้โอกาสมาเกิดในท้องคนก็ไม่ใช่ง่ายๆ ไม่รู้ต้องสะสมความดีเท่าไหร่ถึงจะได้เกิดเป็นมนุษย์ แล้วทำไมถึงจะทำร้ายทำลายกันง่ายจัง - -"

.

ที่มา:
http://www.globaltimes.cn/content/729467.shtml
http://www.scmp.com/news/china/article/1051897/mums-be-rush-fetus-sex-tests

วันอาทิตย์ที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555

FUR, beautifully freaking sad

เมื่อนิโคล คิดแมนกับโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ สองดาราคุณภาพแห่งฮอลีวูด เลือกที่จะแสดงภาพยนตร์เรื่อง "FUR" แสดงว่าบทจะต้องมีดีสิน่ะ

ชื่อเต็มๆ ของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ Fur: An Imaginary Portrait of Diane Arbus ฉันไม่เคยรู้จักและไม่เคยได้ยินชื่อดิแอน อาร์บัส มาก่อน มารู้จากในหนังว่า เธอคือผู้พลิกประวัติศาสตร์วงการถ่ายภาพอเมริกา ที่วงการศิลปะยกให้เธอเป็นศิลปินที่ลึกลับและโดดเด่นที่สุดในศตวรรษที่ 20

เรื่องนี้เกริ่นตั้งแต่ต้นว่า เนื้อหาในเรื่อง beyond reality ที่ทางทีมผู้สร้าง "เชื่อ" ว่า ดิแอน อาร์บัสน่าจะเคยมีประสบการณ์ หรือพบเจอบุคคลเหล่านี้ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เธอสร้างสรรค์ผลงานน่าทึ่งที่สุดในยุคนั้น (จุดเด่นในงานเขียนของเธอคือ ภาพมนุษย์ประหลาด)

ดิแอน (นิโคล คิดแมน) บุตรสาวเศรษฐีชาวยิว ภรรยาช่างภาพ เธอช่วยอลัน (ไท เบอร์เรล) สามีเตรียมการถ่ายภาพ จะเรียกว่าเป็นสไตลิสต์ให้งานของสามีก็ว่าได้ ชีวิตเธอเปลี่ยนไปเมื่อมีเพื่อนบ้านย้ายเข้ามาใหม่ ลิโอเนล (โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์) ผู้ผิดแปลกไปจากผู้คนทั่วไปเพราะโรคทางกรรมพันธุ์ Hypertrichosis หรือเรียกกันมากกว่าว่า Werewolf syndrome

ลิโอเนลเป็นโรคประหลาด ขนจะขึ้นดกเต็มตัวเหมือนมนุษย์หมาป่า ในยุคที่ละครสัตว์เฟื่องฟู คนที่ป่วยเป็นโรคพิสดารนี้ (รวมถึงคนที่ผิดแปลกไปจากมนุษย์อื่นๆ เช่น สูงเป็นเปรต หรือเตี้ยเป็นคนแคระ แฝดสยาม ฯลฯ) จะเป็นดาราเด่น เป็นตัวชูโรงของคณะ ในโลกของลิโอเนล จึงมีมิตรสหายที่ล้วนแล้วแต่แปลกประหลาดทั้งสิ้น

เมื่อดิแอนได้พบกับลิโอเนล โลกของเธอก็เปลี่ยนไป จากโลกคุณหนู แม่บ้านผู้แสนดี เธอได้พบเจอกับผู้คนแปลกประหลาดมากมาย และยังได้พบกับความโรแมนติคอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับชายผู้เป็นสามีมาก่อน

เรื่องนี้ไม่ได้จะเน้นความสัมพันธ์เชิงชู้สาว (แม้บางสื่อจะชวนให้เชื่อว่า มีฉากรักโจ๋งครึ่มแบบโป๊หมดเปลือกก็เถอะ) จุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจะอยู่ที่ ความเมตตาที่มนุษย์พึงมีต่อกัน ไม่ว่าเขาจะผิดแปลก หรือไม่ปกติเหมือนคนทั่วไป หนังไม่ได้หวือหวา แต่ค่อยๆ ละเลียดให้เราได้ซึมซับความเศร้าที่งดงาม เป็นความเศร้าแบบพิลึก ที่ทำให้ฉันนึกถึงคำว่า "beautifully freaking sad" และต้องลุกขึ้นมาขีดเขียนวันนี้

โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ เป็นดาราที่แสดงออกด้วยดวงตาได้อย่างงดงามที่สุด หนังสามดาว (อย่างที่นักวิจารณ์ว่า) แต่กลับเป็นหนังที่ฉันว่าดีกว่าหนังห้าดาวบางเรื่องเสียอีก

คลิกดูผลงานของดิแอนได้ที่ The Photography of Diane Arbus

วันเสาร์ที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2555

หนึ่งวันกับมูราคามิ

หนึ่งวันกับมูราคามิ และรักเร้นในโลกคู่ขนาน ที่อบอวลไปด้วยความเหงากลมกล่อม ฉบับพิมพ์ใหม่โดย สนพ กำมะหยี่

เรื่องราวของสุมิเระ สาวน้อยผู้หลงรักมิวที่มีอายุมากกว่าถึง 17 ปี แถมเป็นสตรีเพศ! กับ "ผม" เพื่อนคู่คิดของสุมิเระที่คิดมากกว่าเป็นแค่เพื่อน และกระหายอยากที่จะได้สืบสัมพันธ์กับเธอ ชะตาชีวิตของสามคนกับสามความเหงา ในโลกแห่งความจริงและโลกคู่ขนาน ดำเนินได้อย่างน่าติดตาม กลมกล่อม ละเมียดละไม

เป็นเล่มแรกที่ทำความรู้จักกับมูราคามิอย่างเป็นทางการ และบอกได้เลยว่า ไม่ผิดหวังจริงๆ ในบางถ้อยคำที่คุณนพดล เวชสวัสดิ์แปลออกมา มันได้ความรู้สึกจนอยากรู้ว่า ต้นฉบับเขียนว่ายังไง

มูราคามิ สมแล้วที่เป็นราชาแห่งถ้อยคำ ตัวหนังสือของเขาแฝงไปด้วยความเหงาเดียวดาย แต่ไม่เศร้าอะ น่าแปลกมั้ยล่ะ! หรือคนอื่นอ่านแล้วเศร้าก็ไม่รู้นะ ฮ่าๆ

นอกจากถ้อยคำพรรณาที่น่าทึ่ง หนังสือเล่มนี้ยังสอดแทรกข้อคิดดีๆ มากมาย ชอบอยู่หลายบท อยากบันทึกเก็บไว้เตือนความจำ เพราะถ้าให้พลิกหาอีกที คงใช้เวลากว่าจะเจอ

สรรพสิ่งที่เราคิดว่ารู้จักถ่องแท้แล้ว จะแฝงซ่อนอยู่ด้วย 'ตัวแปรไม่รู้ค่า' ในปริมาณมากเท่าเทียมกัน ความเข้าใจมิใช่ใดอื่น นอกจากผลรวมของความเข้าใจผิด ... ในโลกที่เราอาศัยอยู่ 'สิ่งที่เรารู้' และ 'สิ่งที่เราไม่รู้' ไม่ต่างไปจากแฝดสยาม แยกกันไม่ออก ดำรงอยู่ร่วมกันในภาวะขัดแย้งสับสน

มนุษย์ใช้ชีวิตตามเส้นทางของตน จนกว่าวงโคจรจะทาบทับวงโคจรของใครอื่น แต่สุดท้ายต่างคนก็ต้องไปตามวงโคจรของตน เพียงแต่ชั่วระยะเวลาที่วงโคจรทาบทับกันนั้น เราได้ทำสิ่งที่เราอยากทำหรือไม่ ตักตวงความสุขจากห้วงเวลานั้นได้กี่มากน้อย และยอมรับเมื่อถึงเวลาต้องจากกันหรือเปล่า

แถมอีกบท ไม่ว่าความสูญเสียจะสาหัส หรือเจ็บปวดสักเท่าใด ไม่ว่าสิ่งสำคัญที่สุดจะพรากไปจากชีวิตของเรา บางคราวก็ถูกยุดยื้อกระชากไปจากมือ เราอาจเปลี่ยนเป็นอีกคนที่ยังสวมหน้ากากเค้าเดิม ชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป...ในความเงียบงัน

ชอบที่คุณวิกรานต์เปรียบเปรยในบทส่งท้าย...
หนังสือเล่มนี้รวยรินกลิ่นความเหงารุนแรงราวกับ Chanel No.5

วันพุธที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2555

Expiry date, way beyond numbers!

น่าทึ่งมากกับ Creative Food Expiration Technology นักออกแบบชื่อ Ko Yang (เดาว่าเป็นชาวอาทิตย์อุทัย) ได้ออกแบบกล่องนมพิเศษ ที่สีของกล่องจะค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อใกล้วันหมดอายุ ช่วยให้สังเกตได้ง่ายเวลาอยู่ในตู้เย็น ไม่ต้องเปิดดมกลิ่นเน่าบูด

นอกจากไอเดียจะเจ๋งแล้ว ยังขี้เล่นและซ่อนความน่ารักไว้ด้วย กล่องสีขาวของนมจะค่อยๆ เปลี่ยนจนสีออกส้มๆ แถมมีรูพรุนเหมือนชีสด้วย From Milk to Cheese แต่ชีสจริงๆ กินได้นะ ไม่ได้ทำจากนมบูดเน่าเสีย เดี๋ยวจะเข้าใจผิดกัน

ไอเดียนี้ไม่ได้เพิ่งมีเร็วๆ นี้นะคะ แต่เป็นโครงการ "Expiry date, The Things Far Away Beyond Numbers by Ko Yang" ที่มีมาตั้งแต่ปี 2008 นู่นน่ะค่ะ

นอกจากกล่องนมยังมีป้ายราคาที่แปะตามสินค้าสดด้วย อย่างเนื้อที่แพ็คขายในซุปเปอร์ จะเห็นว่าป้ายราคาจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน เข้มจนไม่สามารถอ่านบาร์โค้ดได้

Fresh Label หรือฉลากเปลี่ยนสีได้นี้ได้รับรางวัลตั้งแต่ปี 2009 คิดค้นขึ้นโดยบริษัท To-Genkyo, Japan ที่คว้ารางวัลการออกแบบผลิตภัณฑ์มามากมาย Mission ของบริษัทน่าสนใจทีเดียว We make a small utopia of daily life. TO-GENKYO gropes for the idea that improves living.

เขาอธิบายหลักการง่ายๆ ว่า เนื้อสด เมื่อเริ่มเก่าจะปล่อยก๊าซแอมโมเนียออกมาเรื่อยๆ และพอทำปฏิกิริยากับกระดาษพิเศษที่ใช้หมึกธรรมชาติปลอดสารพิษ ที่สกัดจากเม็ดสีของกะหล่ำปลีม่วง (ซึ่งไวต่อปฏิกิริยาของก๊าซแอมโมเนียเป็นพิเศษ) ฉลากจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนบังตัวบาร์โค้ด และนำไปสแกนขายไม่ได้ แถมยังออกแบบได้กิ๊บเก๋ ใช้รูปนาฬิกาทราย ที่เป็นตัวแทนบอกเวลาที่ใกล้จะหมดไปเรื่อยๆ ด้วย สมควรยกนิ้วให้จริงๆ

เมื่อไหร่บ้านเราจะมีใครคิดทำอะไรสร้างสรรค์แบบนี้ เพื่อผู้บริโภคอย่างเราๆ ท่านๆ บ้างน้อ...

วันจันทร์ที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555

กล่องที่ยังไม่แกะ

ในชีวิตหนึ่ง คงไม่มีใครได้แกะกล่องทุกใบที่ผ่านเข้ามาในชีวิต มีกล่องหลายใบที่เราไม่รู้หรอกว่าแกะแล้วจะเป็นไง ของในกล่องจะสวยงาม น่าเกลียดน่ากลัว หรือในนั้นจะมีแต่ความว่างเปล่า

หากกล่องใบนั้นยังอยู่ในมือคุณ อยากจะบอกให้คุณรีบแกะทันทีที่ยังมีโอกาส เพราะกล่องแต่ละใบไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป แกะออกมาแล้วว่างเปล่า ยังดีกว่าไม่ได้แกะมันอีกเลย

แต่รู้อะไรไหม อย่าโทษตัวเอง อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการให้กล่องที่ยังไม่ได้แกะในจังหวะนั้น มาส่งผลกระทบต่อชีวิตทั้งชีวิต เพราะคุณไม่ได้ทำกล่องหลุดมือ คุณไม่ได้ทิ้งขว้างกล่องใบนั้น เปล่าเลย...มันเกิดขึ้นด้วยอำนาจที่เหนือการควบคุม

ระหว่างที่คุณดำเนินชีวิตอยู่ตอนนี้ คุณไม่มีวันรู้หรอกว่าถัดไปจะเกิดอะไรขึ้น กล่องใบนั้นจะหายสาบสูญไปจากชีวิตคุณตลอดกาลหรือเปล่า มีแต่คนเขียนบทชีวิตคุณเท่านั้นที่รู้

และเขาคงมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เป็นแบบนั้น เป็นเหตุผลที่คุณไม่มีวันรู้ และอาจไม่จำเป็นต้องรู้ มันไม่เกี่ยวกับความยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมเลย มันแค่เป็นไปอย่างที่ต้องเป็น

ในโลกนี้มีอยู่สองสิ่งใหญ่ สิ่งที่เราเลือกได้ กับสิ่งที่เราเลือกไม่ได้
และนั่นคือความจริงของชีวิต

สิ่งที่เราเลือกไม่ได้มีมากมาย คุณลือกเกิดไม่ได้ เลือกพ่อเลือกแม่ไม่ได้ เลือกไม่ได้ว่าจะให้พรุ่งนี้แดดออกหรือฝนตก ให้อบอุ่นหรือหนาวสั่น และแน่นอน คุณเลือกวันตายไม่ได้ แต่อาจจะได้ก็ได้ ถ้าคุณอาจหาญพอที่จะใช้สิทธิ์นั้น

ชีวิตเต็มไปด้วยสิ่งที่เราเลือกไม่ได้ ฉะนั้น ในจังหวะที่คุณมีโอกาสเลือก บนทางแยกที่คุณเลือกได้-ตัดสินใจได้ คุณควรจะเลือกด้วยหัวใจที่แท้จริง เลือกสิ่งที่อยากเลือกจริงๆ เพราะนั่นคือหนึ่งในน้อยสิ่งนักที่คุณจะได้เลือก

ชีวิตเต็มไปด้วยกล่องที่ยังไม่แกะ แทนที่จะนั่งคร่ำครวญกับกล่องที่จากไปแล้ว จะไม่ลองแกะกล่องใบอื่นดูหน่อยหรือไร

.

* คัดลอกและเรียบเรียงใหม่จาก "ผม, ตูราคามิ" โดยนิ้วกลม

วันอังคารที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2555

ใครในห้อง

พัีกหลังมานี้ไม่ค่อยดูหนังสยองขวัญ แต่เห็นตัวอย่างหนังเรื่องนี้พูดถึงโรคประหลาดในญี่ปุ่น "ฮิคิโคโมริ" (Hikikomori Syndrome) เด็กที่เป็นจะมีอาการแยกตัวออกจากสังคม ใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปไหนเป็นปีๆ เลยอยากรู้ว่าเป็นไง เลยไปสอยหนังไทยเรื่องนี้มาดูสักหน่อย แถมได้ดารามากฝีมืออย่างพี่นก สินจัยมาแสดงนำ ก็น่าจะการันตีคุณภาพได้ระดับหนึ่ง

โดยพลอตเรื่องก็น่าสนใจดี เด็กหนุ่มติดเกมคนหนึ่งขลุกอยู่แต่ในห้องนาน 5 ปี หลายคนคงอยากรู้ว่าทำไม สิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้นจึงเป็นตัวเดินเรื่องโดยปริยาย โดยรวมๆ ก็มีฉากตื่นเต้นก็ชวนให้สะดุ้งเป็นระยะๆ แต่ที่แปลกคงจะเป็นเรื่องพลังจิตใต้สำนึกในหนังเรื่องนี้

ในเรื่องนี้พูดถึงการฝึกควบคุมพลังจิต มีการยกตัวอย่างให้เห็นว่า สิ่งที่เราเชื่ออย่างแรงกล้าจะเป็นจริงได้ เขาให้ผู้ทดลองถือดินสอในมือ และสั่งให้ตัวเองเชื่อว่ามันคือหยวกกล้วย อีกมือให้ถือกระดาษ และเชื่อว่ามันคือมีด พอฟันฉับลงไป กระดาษจะตัดดินสอขาดได้

ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ มีการฝึกแบบนี้เยอะทั้งในและต่างประเทศ บ้างก็เอากระดาษมาตัดตะเกียบ บ้างก็ให้คนสองคนใช้นิ้วสอดใต้ขาคนที่มีน้ำหนักเป็นร้อยโล และยกเขาขึ้นมาได้สบายราวปุยนุ่น นั่นเป็นการฝึกพลังจิตและสร้างความเชื่อมั่นว่า หากเราเชื่อสิ่งใด เราจะทำสิ่งนั้นได้

ที่ออกจะประหลาดกว่านั้นคือ เรื่องชายแปลงเพศเป็นหญิง แล้วจู่ๆ เกิดอุบัติเหตุจนความจำเสื่อม เธอเชื่อว่าตัวเองคือผู้หญิงเต็มร้อย แถมมีประจำเดือน แต่งงานและมีลูกได้เหมือนผู้หญิงปกติ ทว่าพอความเชื่อนั้นถูกทำลายลง เธอกลับรับไม่ได้และฆ่าตัวตาย ลูกของเธอก็สลายกลายเป็นฝุ่นภายในไม่กี่ชั่วโมง

อันนี้ออกจะเวอร์ไปนิด และไม่พบข้อมูลว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในโลกจริงๆ ถ้าพูดในเชิงวิทยาศาสตร์ก็ยิ่งไม่น่าเป็นไปได้ ในหนังนำเอาจุดนี้มาพลิกตอนจบ เลยทำให้รู้สึกว่ามันเกินจริงไปหน่อย แต่โดยรวมๆ ก็ถือว่าหลอนเอาเรื่องเลยล่ะ

วันจันทร์ที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2555

Fresh Start ด้วยการ "ล้มละลาย"

หลายคนคงตะลึงกับข่าวนักเขียนเศรษฐี Robert Kiyosaki เจ้าของผลงานชื่อดัง "Rich Dad, Poor Dad" หรือบ้านเรารู้จักกันดีในชื่อ "พ่อรวยสอนลูก" ยื่นขอล้มละลาย (แต่บางคนกลับเขียนว่าเขาถูกฟ้องล้มละลาย) และต่างพากันงงว่าโลกเป็นอะไรไปแล้ว รวยล้นฟ้าขนาดนั้นร่วงได้ไง

ที่จริงถ้าได้อ่านเนื้อข่าวก็จะไม่ตกอกตกใจเลย เพราะไม่ใช่ตัวเฮียแกสักหน่อยที่ล้ม แต่เป็น Rich Global LLC หนึ่งในบริษัทของแกต่างหาก และถึงบริษัทฯ นี้จะล้มละลาย ตัวแกก็ไม่สะเทือนเลย

เวลาเป็นหนี้มากๆ (และไม่อยากจ่าย) นักธุรกิจมะกันมักใช้กลยุทธ์ "ยื่นล้มละลาย" เพื่อเคลียร์หนี้กันทั้งนั้น นักธุรกิจคนดังที่เชี่ยวชาญกลยุทธ์นี้ เห็นทีจะไม่มีใครเกินอภิมหาเศรษฐี เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ Donald Trump เฮียคิโยซากิเองก็เคยสนิทกับเฮียทรัมป์ ทั้งออกหนังสือด้วยกัน ทำธุรกิจด้วยกัน ก็คงจะได้เรียนรู้เทคนิคนี้จากเฮียทรัมป์มาบ้าง

เฮียทรัมป์ใช้กลยุทธ์นี้โละหนี้เก่าจำนวนมหาศาลมาแล้วถึง 4 ครั้ง แล้วดูสิ ทุกวันนี้ เฮียแกก็ยังฟื้นกลับมาเป็นอภิมหาเศรษฐีได้ทุกครั้ง ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะกฎหมายมะกันเปิดช่องให้คุณ "ล้มบนฟูก" ได้น่ะสิ

กฎหมายล้มละลายของอเมริกามีเป้าหมายหลักเพื่อให้ลูกหนี้ตั้งต้นใหม่ได้ ด้วยการปลดพันธะหนี้ที่จ่ายไม่ไหวได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย แถมป้องกันไม่ให้ถูกเจ้าหนี้คุกคามโดยมิชอบ เงินและทรัพย์สินที่มีก็เอามาจัดสรรให้เหมาะสม แบ่งให้เจ้าหนี้ทุกรายเท่าๆ กันอย่างรวดเร็ว เจ้าหนี้-ลูกหนี้ก็ไม่ต้องเกลียดขี้หน้ากัน วันดีคืนดีก็หันมาทำเซ็งลี้กันต่อได้

ในอเมริกา กฎหมายล้มละลายแบ่งออกเป็น 3 มาตราด้วยกันคือ Chapter 7, 11, 13 ที่เฮียโรเบิร์ตแกใช้คือ มาตรา 7 ซึ่งเป็นกระบวนการง่ายที่สุด แค่ขายทรัพย์สินนำมาแบ่งเฉลี่ยให้เจ้าหนี้อย่างเท่าเทียม ถ้าเป็นบุคคลก็ให้ขายทุกอย่าง ยกเว้นบ้าน แถมเจ้าของบ้านยังมีสิทธิหักเงินส่วนหนึ่งไว้เป็นค่าดำรงชีพได้อีกต่างหาก และถ้าขายทรัพย์สินแล้วได้เงินมากกว่ายอดหนี้ที่เป็นอยู่ เงินที่เหลือก็ต้องคืนให้ลูกหนี้ซะ

Chapter 11 ขอฟื้นฟูกิจการ เป็นมาตราที่บริษัทยักษ์ใหญ่ใช้กันเยอะ เพราะมาตรานี้บอกให้เจ้าหนี้ "หยุด" ทุกอย่าง หยุดทวงหนี้ หยุดคิดดอก ห้ามยึดทรัพย์ ห้ามบังคับขายทรัพย์สิน ลูกหนี้ก็ต้องหยุดด้วย เพื่อกระบวนการฟื้นฟูกิจการ หรือขายทรัพย์สินนำมาแบ่งเฉลี่ยจ่ายเจ้าหนี้แต่ละรายจะได้เริ่มต้นขึ้น

Chapter 13 เป็นมาตราสำหรับบุคคลธรรมดาที่มีหนี้เกินตัว แต่ไม่เกิน 1 แสน หรือ 3 แสน 5 หมื่นเหรียญกรณีที่มีหลักทรัพย์ค้ำประกัน เช่น บ้าน ซึ่งมาตรานี้ ลูกหนี้จะมีเวลาผ่อนชำระหนี้ 3-5 ปีโดยคำนวณจากรายได้ในปัจจุบัน หลังจากนั้น หนี้ที่เหลือก็ถือเป็นอันหายกัน ง่ายดีเนอะ มาใช้บ้านเรามีหวัง...

ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะจะได้เปิดโอกาสให้คนที่มีหนี้ได้ตั้งต้นชีวิตใหม่ สอดคล้องกับหลักศาสนาคริสต์ ทุกคนจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เป็นอิสระทางการเงิน

กลับมาที่กรณีของเฮียโรเบิร์ต บริษัทที่เขายื่นล้มละลายมีทรัพย์สินเหลืออยู่แค่ไม่กี่ล้าน ในขณะที่เจ้าหนี้จ่อฟ้องยี่สิบกว่าล้าน นายไมค์ CEO บริษัทหนึ่งของเฮียโรเบิร์ตก็บอกง่ายๆ ว่า เฮียเขาไม่เพิ่มทุนแล้ว ไม่รู้จะเอาปัญญาหาเงินจากที่ไหนมาจ่าย เออ...ถ้าบ้านเราอาจมีการยิงกันเกิดขึ้นได้

สรุปแล้ว เฮียโรเบิร์ตก็เลยขอใช้มาตรา 7 ยื่นให้บริษัทฯ ล้มละลาย เจ้าหนี้ก็ได้เงินเท่าที่มีอยู่ บริษัทเป็นอันปิดกิจการ คดีก็จบ กฎหมายก็ไม่ได้บังคับให้เฮียโรเบิร์ตต้องควักกระเป๋าส่วนตัวมาจ่ายด้วย

เฮียทรัมป์ เจ้าพ่อ bankruptcy เคยให้สัมภาษณ์ในรายการ ABC News ว่า "ผมใช้กฎหมายของประเทศนี้เพื่อปลดหนี้" และคำว่า "ล้มละลาย" ของเขาก็ไม่ได้ฟังดูน่ากลัว ดูจนตรอกอย่างบ้านเรา ถ้าจะใช้คำสวยหรูขึ้นมาหน่อยก็คือ "ปรับโครงสร้างหนี้" และใช้กันทุกวงการ ไม่ใช่แค่ในโลกธุรกิจเท่านั้น

นี่แหละนะ เศรษฐีมะกันถึงล้มบนฟูกกันเป็นแถว